بی‌شک فلسفه رواقی از تاثیرگذاترین مکتب‌های در طی قرون متمادی بوده است و تدوام آن در طی هزاران سال شاهدی بر عمل‌گرایی اصولی تعالیم آن و بر سودمندی اتخاذ این فلسفه به عنوان قطب‌نمای زندگی سعادتمندانه‌مان است. در گذر زمان چیزی که تغییر چندانی نکرده خود ماهیت انسان است و به همین دلیل سخنانی که برای مردم دو هزار سال پیش نوشته و یا مکتوب شده. امروز به روشنی بین ما طنین‌اندازند. آنها موبایل هوشمند، شبکه‌های اجتماعی، هواپیما و سلاح های اتمی نداشتند اما بسیار شبیه ما در این روزگار، عشق می‌ورزیدند، امید می‌بستند، می‌ترسیدند، زندگی می‌کردند و می‌مردند و مادام که این حقایق اساسی در مورد بشریت صادق بماند. رواقی‌گری یکی از قدرتمندترین ابزارهای ما برای تحمل مشکلات اجتناب‌ناپذیر زندگی و برای لذت بردن عمیق‌تر از مواهب فراوان باقی خواهد ماند. در بخشی از این کتاب آمده است: «تصور کن کسی بدن تو را بردارد و به دیگری بدهد تا هر کار دلش خواست بکند. یقینا ناراحت می‌شوی. نه؟ پس چرا وقتی دیگران در ذهن تو دخل و تصوف می‌کنند تا کار دلخواهشان را با آن بکنند ناراحت نمی‌شوی؟»